Πάντα απο μικρό παιδί που ήμουνα θυμάμαι δεν μου άρεσε που θα ξαναγύριζα στο σχολείο μετά απο τις διακοπές, και νομίζω οτι δεν ήμουν και ο μόνος που ένοιωθε το ίδιο πράγμα.Αυτό λοιπόν το συναίσθημα τις βαρεμάρας και τις κακοκεφιάς το κουβαλάω ακόμα,παρόλο που τώρα μερικές φορές σκέφτομαι το πόσο καλύτερα θα ήταν εαν γύριζα στο σχολείο και οχι στο γραφείο μου,στο καθωσπρέπη κτίριο τις εταιρείας,και να τρώω και στην μάπα κάποιους που σε κανονικές συνθήκες ούτε καλημέρα δεν θα τους έλεγα.Αν κανείς προσθέσει σε όλα αυτά και την απίστευτα ηλιόλουστη μέρα αλλά και τα ενοχλητικά τηλεφωνήματα των φίλων του ό,τι πάνε για ουζάκι και μετά για καφεδάκι (και όλα τα εις -ακι )στην παραλία μπορε'ιτε εύκολα να καταλάβεται την δινή μου θέση. Αλλά δεν θα το βάλω κάτω θα συνεχίσω να κάθομαι στο γραφείο μου να τρώω το καταπληκτικό sandwich μου απο το απέναντι μαγαζί και να φαντάζομαι πως τρώω γαύρο μαριναρισμένο ή χταποδάκι στην σχάρα κ.τ.λ. και να βλέπω απο κάτω την Κηφισίας με την καταπληκτική της ροή που ποτέ δεν εχει πρόβλημα κίνησης και να χαίρομαι που δεν είμαι ενας απο αυτούς τους άτυχους που πήζουν μέσα στο αμάξι τους για να πάνε για όλα τα εις -ακι στην παραλία.
Απλά ένας τρελλαμένος που όλοι, και όλα σήμερα συντελούν στο να μην είναι καλή η επάνοδο στην δουλεία μετά της διακοπές.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
2 comments:
Σε καταλαβαίνω ΑΠΟΛΥΤΑ! Σκέψου όμως πως όλα αυτά τα εις -άκι είναι ένα βήμα πιο πέρα για σένα και όχι μια πτήση όπως για μένα! Σκέψου θετικά! Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θά΄ναι! :P
Φίλε μου Jason καμία φορά καλύτερα να είμαστε πολύ μακριά απο αυτά που λαχταράμε παρά δίπλα τους και να μην τα χαιρόμαστε.
;-)
Post a Comment